غار نی فلوت گویلین؛ دنیای زیرزمینی رنگارنگ + ویزای چین
کاخ کریستالی طبیعت غار نی فلوت (Reed Flute ...
در جنوب شرقی استان گویژو و در مرز استانهای گوانگشی و هونان، منطقهای از درهها و تپههای سرسبز قرار دارد که زیستگاه اصلی قوم دونگ است. این قوم، یکی از پنجاه و شش گروه قومی رسمی چین است و جمعیت آن چند میلیون نفر تخمین زده میشود.
فرهنگ دونگ با سه عنصر شناخته میشود: معماری چوبی منحصربهفرد بدون استفاده از میخ فلزی، پلهای پوشیده چوبی، و آوازهای جمعی پیچیده که هیچ ساز همراهی ندارند. این سه عنصر، روستاهای دونگ را به یکی از اصیلترین مقاصد فرهنگی چین تبدیل کردهاند.
هر روستای دونگ، یک یا چند «برج طبل» دارد. این برجها، سازههای چوبی بلند با طبقات متعدد و سقفهای چندگانهاند که با ساختاری پیچیده از تیرها و اتصالات چوبی ساخته شدهاند، بدون استفاده از میخ فلزی.
ارتفاع این برجها میتواند به بیش از بیست متر و تعداد طبقاتشان به بیش از ده برسد. شکل ظاهری آنها شبیه به یک درخت سرو بزرگ یا یک چتر چندطبقه است و سقفها با کندهکاریهای ظریف و نقاشیهای رنگی تزئین شدهاند.
کارکرد برج طبل، فراتر از یک بناست: این فضا، مرکز اجتماعی روستا است. در گذشته، برای اعلام اخبار، فراخوان مردم در مواقع خطر، برگزاری جلسات شورای ریشسفیدان و جشنهای عمومی استفاده میشد. امروز نیز میدان اطراف آن، محل تجمع سالمندان، بازی کودکان و اجرای مراسم است.
عنصر دوم معماری دونگ، پلهای چوبی پوشیدهای است که روی رودخانههای روستا ساخته شدهاند. این پلها تنها یک مسیر عبور نیستند؛ بلکه روی آنها، راهروهایی با نیمکت و سقف ساخته شده تا مردم بتوانند در باران و آفتاب، روی پل بنشینند، استراحت کنند و گفتوگو کنند.
به همین دلیل، نام محلی آنها «پل بارانی-بادی» است. ساختار این پلها نیز کاملاً چوبی و بدون میخ فلزی است و برخی از آنها چند صد سال قدمت دارند. طول آنها از ده تا بیش از پنجاه متر متغیر است و تزئینات کندهکاریشده، نقاشیهای سقفی و ستونهای رنگی، آنها به آثار هنری تبدیل کردهاند.
شناختهشدهترین جنبه فرهنگ دونگ، آوازهای جمعی آن است. این آوازها، چندصدایی و بدون رهبر و بدون ساز همراهی اجرا میشوند؛ گروهی از خوانندگان، چند خط ملودی متفاوت را همزمان میخوانند و هارمونی پیچیدهای میسازند.
این سنت، قرنها به شکل شفاهی از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و کودکان آن را در خانواده و روستا یاد میگیرند. آوازها موضوعات متنوعی دارند: طبیعت، عشق، کار کشاورزی، تاریخ قومی و آیینها.
در سالهای اخیر، این سنت در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شده و توجه بینالمللی به آن جلب شده است. در روستاهای دونگ، اجراهای منظم برای بازدیدکنندگان برگزار میشود و شنیدن این آوازها در فضای اصلیشان، تجربهای بینظیر است.
معیشت: کشاورزی برنج در شالیزارهای پلکانی، پرورش ماهی در همان شالیزارها، جنگلکاری و صنایع دستی، پایه اقتصاد روستاهاست. در سالهای اخیر، گردشگری نیز به یک منبع درآمد مهم تبدیل شده است.
لباس: لباس سنتی زنان دونگ شامل لباسهای تیرهرنگ با تزئینات نقرهای، پارچههای بافتهشده دستی و رنگشده با نیل است. جواهرات نقرهای مانند گردنبند، دستبند و سربند، بخش مهمی از لباس جشن هستند و ساخت آنها یک صنعت دستی تخصصی است.
غذا: آشپزی دونگ بر پایه برنج، ماهی، سبزیجات ترششده و گوشت دودی استوار است. یک غذای شاخص، برنج چسبناک با ماهی ترششده است که طی ماهها در ظروف چوبی تخمیر میشود. چای روغنی نیز نوشیدنی سنتی منطقه است.
ژائوشینگ: بزرگترین و مشهورترین مجموعه روستاهای دونگ که از پنج روستای به هم پیوسته تشکیل شده و هرکدام برج طبل و پل پوشیده خود را دارند. این مجموعه، پایگاه اصلی گردشگری منطقه است و امکانات اقامتی و خدماتی کاملتری دارد.
روستاهای اطراف: در کوهپایههای اطراف، روستاهای کوچکتر و خلوتتری قرار دارند که با پیادهروی یا خودروی محلی قابل دسترسیاند. این روستاها اصیلتر و کمتوریستیتر هستند.
منطقه لیپینگ و تسونگجیانگ: این شهرستانها، هسته اصلی زیستگاه دونگ هستند و دهها روستای سنتی در آنها قرار دارند.
برنامه پیشنهادی دو روزه: روز اول، رسیدن به ژائوشینگ، گشت در روستاها، بازدید از برجهای طبل و پلهای پوشیده، تماشای اجرای آواز در عصر و اقامت در مهمانخانه محلی. روز دوم، پیادهروی به یک روستای کوهپایهای، دیدن شالیزارهای پلکانی و زندگی روزمره، سپس بازگشت.
حملونقل: منطقه با قطار از گویانگ یا گویلین قابل دسترسی است؛ ایستگاههای قطار در نزدیکی ژائوشینگ قرار دارند. از ایستگاه تا روستا، تاکسی و سرویس محلی در دسترس است.
اقامت: مهمانخانههای محلی در خانههای چوبی سنتی، رایجترین گزینه هستند. این اقامتگاهها ساده اما تمیزند و امکان آشنایی با زندگی محلی را میدهند. در ژائوشینگ، هتلهای متوسط نیز وجود دارند.
جشنها: مهمترین رویدادهای فرهنگی در جشن سال نوی قمری و جشنهای فصلی برگزار میشوند. در این زمانها، آوازهای جمعی، نمایشها، مسابقات و آیینهای سنتی اجرا میشوند. اگر سفر شما با این تاریخها همزمان است، تجربهای بسیار غنیتر خواهید داشت.
چند روز لازم است؟ دو روز برای ژائوشینگ و یک روستای اطراف؛ سه روز برای تجربه عمیقتر.
آیا برای کودکان مناسب است؟ بله؛ فضای روستا، معماری چوبی و آوازها برای کودکان جذاب است.
تفاوت آن با روستاهای میائو چیست؟ دونگها به معماری چوبی، برج طبل و آواز پلیفونیک معروفاند؛ میائوها به لباسهای نقرهای، جشنها و رقصهای پرشور. هر دو در گویژو حضور دارند.
آیا امکان اجرای آواز وجود دارد؟ بله؛ در ژائوشینگ اجراهای منظم برای بازدیدکنندگان برگزار میشود.
نکته حرفهای ویزاجت: در روستاهای دونگ، صبح را به پیادهروی اختصاص دهید نه عکاسی. بین ساعت شش تا هشت صبح، زندگی واقعی روستا جریان دارد: دود از آشپزخانهها بالا میرود، سالمندان روی پلهای پوشیده مینشینند، کودکان به مدرسه میروند و کشاورزان به شالیزارها میروند. این ساعت، زیباترین زمان برای دیدن فرهنگ زنده است، نه نمایش توریستی.
برای دریافت برنامه سفر جنوب شرقی گویژو با روستاهای دونگ، اقامت محلی و راهنمای فارسیزبان، با کارشناسان ویزاجت تماس بگیرید یا فرم درخواست را در وبسایت تکمیل کنید.